بعد از گذشت یک سال و اندی از افتتاح وبلاگ اتوپیا یا همون آرمانشهر شاید بد نباشه که آرمانهای یک شهر دوباره یاد آوری بشه البته این دفعه با یک دید وسیع تر نسبت به حل مسائل شهرهای موجود و رسوندن اونها به وضع مطلوب ؛در واقع چگونگی انجام بایدها.مطلب زیر برگرفته از کتاب «حقوق شهری و شهرسازی» تالیف آقای غلامرضا کامیار هست.این نوشته پر شده از آرمانها و بایدها و آنچه هست هایی که از آنچه بایدها فاصله گرفته؛و وظیفه تک تک شهروندان اینه که باید ها رو بشناسند و اونها رو اجرا کنند...شاید حل مشکلات شهری بیشتر از همه احتیاج به یک خودسازی فردی انقلابی داشته باشه ؛رعایت فرهنگ ترافیک،رعایت مقررات و ضوابط ساختمانی(که البته دوراین مورد رو  تا جایگزین شدن منبع درآمدی مناسبی برای شهرداری باید خط کشید )،احترام به حقوق شهروندی ،ارتقای فرهنگ مطالعه و خیلی از مواردی که الان به ذهنم نمی رسه میتونه سرلوحه فرهنگ شهرنشینی هر فرد  قرار بگیره تا شاید این کلاف سر در گم شده مشکلات شهرهای جهان سومی کمی باز بشه...

«مردم از شهر تصور یکسان ندارند.شهروندان شهرهای بزرگ در ذهن خود محلاتی شلوغ و پر جمعیت و خیابان هایی مملو از وسایل نقلیه ترسیم می کنند که انسان ها به سرعت از کنار یکدیگر می گذرند و در دنیای تنهایی خود غوطه ورند در شهرهای بزرگ خانه صرفا سرپناهی است

نوسازی بافت های فرسوده شهری سال های طولانی درگير اما و اگرهای مسئولان مانده است و اکنون کليد حل اين بحران از ديدگاه بسياری از مسئولان و کارشناسان در نظر گرفتن سياست های تشويقی برای انبوه سازان است، به گونه ای که بتوان برای آنها انگيزه های بيشتری به منظور فعاليت در مناطق دارای بافت های فرسوده ايجاد کرد و از اين رهگذر گام هايی موثر برای نوسازی بافت های فرسوده شهری برداشت. هر چند بسياری از کارشناسان در ارزيابی فعاليت انبوه سازان در حوزه بافت های فرسوده معتقدند که اين امر نتوانسته سرعت نوسازی و اصلاح بافت ها را افزايش دهد اما در عين حال آمار و ارقام موجود حاکی از گرايش گروهی از دست اندرکاران صنعت ساخت وساز در بخش خصوصی برای سرمايه گذاری در بافت های فرسوده و اجرای پروژه های انبوه سازی است.

سايه بدقوارگي و آشفتگي چنان بر شهرهاي ما افكنده شده است كه رها شدن از آن تلاش بسيار مي خواهد و زمان طولاني.آدم كافي است كه پا به خيابانها بگذارد تا با انبوهي از رنگها،سنگها،شيشه ها،ورق ها،آجرنماها و بتن هايي روبرو شودكه نام بنا بر خود دارند:بلند وكوتاه با تركيب خطوط aافقي و عمودي نامناسب و رنگهاي ناهمگون،پنجره هاي نازيبا ،ورودي ها و مصالح متنوع و جزآن. اين گوناگوني و ناهماهنگي در سبك و شكل به اغتشاش انجاميده و شهرهايي بي هويت،غير انساني و نا بسمان را به شهروندان هديه كرده است.چنين هديه اي اگر چه پاسخگوي نيازهاي زيستي و رفاهي شهروندان بوده،اما فاقد معنويت است...

به ادامه مطلب توجه فرمایید...

كلاف در هم پيچيده مشكلات شهرهاي ايران،صداي شاعران را هم درآورده:

بگذار تا بگريم از درد روزگاران   

 وز مشكلات شهري يك چند از هزارن

 اجراي طرح جامع هر كس كه ديده باشد    

 داند چقدر مشكل باشد به دوش ياران

 بافت قديمي شهر بيش از خرابه اي نيست     

 گويا شده فراموش از ياد شهرداران

 سر به فلك كشيده برج و آپارتمانش          

  سودش شود سرازير در جيب رانت خواران

 مسكن به شرط تمليك گيرند نوجوانان        

 سالخوردگان چه سازند؟واي از عيالداران

 هر دم كه ابر تيره باران رحمت آرد              

 مختل كند ترافيك سيلاب بعد باران

 عابر رود پياده در طول هر خيابان   

 زيرا پياده رو شد پيست موتور سواران

 گر مشكلات شهري خواهي كني شمارش

  آيد شمارگانش تا مرز بي شماران

مقدمه

  در سال 1518 منتشر شد.شهر يوتوپيا –آرمان شهر يك جزيره ي هلالي شكل و يك شهر تصوري بود. 

در اين جزيره 54 شهر بنا شده بود .طرح ومعيارهاي همه ي شهرها تقريبا شبيه هم بود.

نزديكترين شهرها در فاصله ي 40 كيلومتري قرار گرفته بود.دورترين آنها نيز فاصله ي زيادي نداشت.

جمعيت شهرهاي يوتوپيا از شش هزار نفر بيشتر نبود.سازمانهاي مسئول تمايلي به افزايش جمعيت نشان نميدادند .

در احداث ساختمانها توازن و وحدت كلي رعايت شده بود.ساكنان آرمانشهر به صورت اجتماعي زندگي مي كردند

آنها با هم وبا صداي شيپور غذا مي خوردند.و دسته جمعي شروع به كار ميكردند.كار روزانه بيش از 6 ساعت وقت آنها را نمي گرفت.در آرمانشهر هر چه وجود داشت متعلق به همه ي مردم بود.

آرمانشهر داستان وحكايت نيست .رساله اي است درباره ي آمال و آرزوهاي نامتناهي انسان از زندگي در جهاني كه كه در آن از دردها وشكنجه ها وسرگشتگيهاي اين دنيا خبري نيست.

درآن عدالت كامل برقرار استو همه زير پرچم آزادي وعدالتوبرابري عمري را به شادماني و خرسندي مي -گذرانند.انجا سر زمين يوتوپياست.با آنكه چهار ونيم قرن است كه از انتشار اين كتاب ميگذرد اديبان ودالستان سرايان هنگاميكه بخواهند از سرزمين رويايي بي درد و رنج صحبت كنندبي درنگ نام يوتوپيا را به زبان مي آورند.نام يوتوپيا در ميان انديشمندان مغرب زمين واژه اي كاملا آشناست همان گونه كه عنوان مدينه ي فاضله در بين اديبان اسلامي تعبيري شناخته شده است.اصولا انديشه ي ايجاد دنيايي كه بر آن عدالت حكم فرما باشد همواره مورد توجه متفكران و انديشمندان بوده است .

افلاطون در 2500 سال پيش همين آرزو را براي ابناي بشر در دل ميپروراند.

در يوتوپياي توماس مور- متفكر انگليسي عاملي كه بر همه كس و همه چيز حكمفرمايي ميكند محبت ودوستي است.مردم يوتوپيا مي توانند به ميل خود هر خدايي را بپرستند اما هيچكس حق ندارد بيديني وبي ايماني را در بين مردم رواج دهد.طي پنج قرن گذشته رهبران بسياري سعي كردند قسمتي از آرزوهاي توماس مور را تحقق بخشند و دنيايي بسازند كه در آن رنج وغم وبدبختي نباشد.

وي در كتاب فنا ناپذير خود بر سازمان جامعه ي اجتماعي بيش از مورفولوژي شهري تاكيد مي كند. اين امر بيشتر از انسان دوستي او منشا مي گرفت .

آرمان شهر دوره ي رنسانس بيشتر به صورت كثير الاضلاع يا چند گوشه با استحكامات ستاره اي شكل و با يك مركز اصلي ساخته مي  شد.

منابع:

1.شهباز .حسن.سيري در بزرگترين كتابهاي جهان

2.شكوئي .حسين.ديدگاههاي نو